Gag bag

अरे, कुणाला सांगू?
कुणाला बोलून दाखवू?
की काय वाटतं मला?
मला बरच काही वाटतं आहे,
पण सांगायची मुभा नाहीये.
आणि मुभा असली
तर समजावून द्यायची संधी नाहीये.
तुम्ही बोलताच,
देतच असता तुमचे थोर उपदेश
पण माहिती असून सुद्धा
तुम्हाला राहवत नाही ना.
अरे, नाही जगायचं मला असं
साधं, सरळ, सुरक्षित, सुरळीत
नाही पटत मला ते.
पण ते तुम्हाला काय समजणार,
तुम्ही ठरलात शहाणे ना,
आणि मी वेडा.
पण तुमचं शहाणपण आणि माझं वेडेपण
हे एकच आहे, हे तुमच्या ध्यानी कसं येणार?
इतकी वर्षं वेडा म्हणूनच काढली की मी
आता अचानक का मला शहाणं करायला निघाला आहात?
तोंड उघडलं की तोंड दिसतं असं म्हणतात,
पण चुप्प बसून सगळं समजून घेण्याऐवजी
उद्धत, उर्मट अश्या पदव्या नक्कीच परवडतील.
पण आपल्याच लोकांना शब्दांच्या बाणांनी मारून
मी तरी काय मिळवू.
म्हणूनच विचारतो, की कुणाला सांगू?
कुणाला बोलून दाखवू?

Which no one can steal from you until the computers die.

कुणाचच कसं ऐकत नाही?
नेहमीचीच तक्रार.
हे नाही आवडत, ते नको
हे असं नाही तसं हवं
सगळेच हातापाई यायचे
पाहून हा प्रकार.

आमचा बंड्या फार फार हट्टी,
आणि हो, खूप उद्धत.
लहान-मोठा कुणीही न बघता
देतो उत्तरं उलट.
आई वडील आजी आजोबांसमोर
रेटते बघा कशी जीभ सट-सट.

पण मग तू आलीस
का आलीस तू?
मनमानी सगळीच बंद झाली
मी-मी माझं-माझं सोडून
हो का? बरं-बरं. नक्की अगदी लगेच.
हे सगळं झालं सुरु.

सगळच बदललं नाही का?
मलाच माझा विश्वास बसत नाही.
शांतं झालो सुखी झालो
आपला सोडून इतरांचा विचार करू लगलो.
विनयशील, अभ्यासू, प्रौढ सगळं काही झालो
आणि हो, जवाबदारही.

प्रश्ण पडला की तुला विचारायचो
उत्तर मिळालं की तुला सांगायचो.
इतके वर्ष का नाही पडले प्रश्ण.
खुळा होतो की काय मी?
बहुदा चार भिंतीतच वाढलेलो
तेवढ्यातच जगायचो, तेवढ्यातच वहायचो.

तू सांगितलस म्हणून मी आहे.
तू सांगशील, मी ऐकेन,
माझा प्रश्ण नेहमी असाच सुटेल.
कशाची चिंता नाही, कुणाचीच पडली नाही.
तुझाच आदर, तुलाच सन्मान हे पाहुन
इतरांना मी पुन्हा पूर्वीचाच बंड्या वाटेन.

पण आता तू सांगत नाहीस,
आणि जरी तू सांगत असशील.
तरी मी ऐकत नाही.
पुन्हा मी नुसताच उर्मट आणि नुसताच जिद्दी.
पण ना, हे विसरून पुन्हा एकदा सांग मला,
म्हणजे कदाचित मीही ऐकेन, आणि तुही सांगशील.

उशीर झाला आता, वेळ गेली निघून.

I usually don't like to post someone elses work. But I have to be frank here. This is like a song I haven't heard enough for a long long time.

Thanks to Rekha Bhardwaj for bringing magic back to my life. And yes, as far as music and lyrics go, I can't decide who wins!

I can't talk enough of the emotions it brings out so very well. I am not a fan of repeat playlists, but this one, yes, I can and I do! Love, desire, distance and memories are all handled very well in this! Thank you again!
Inline is a little try to give it an English touch, though it sounds so much better and compact in Urdu!


Music: Pritam
Lyrics: Saeed Qadri